کد :20482 28 آبان 1394 84 دسته : اخبار پزشکی , سلامت همیار آسان طب

کلستریدیوم ها با سیلهای گرم مثبت ، بی هوازی و تولید کننده اسپور هستند که اکثرا در طبیعت به صورت ساپروفیت زندگی می کنند . بعضی از پزشکان مصرف اکسیژن با فشار زیاد یعنی با فشار سه آتمسفر را به صورت یک روش درمانی فوق العاده موثر که استعمال آن باید مقدم بر جراحی و آنتی توکسین باشد توصیه می کنند .

کلستریدیال

کلستریدیال

 کلستریدیال و کلستریدیوم ها با سیلهای گرم مثبت ، بی هوازی و تولید کننده اسپور هستند که اکثرا در طبیعت به صورت ساپروفیت زندگی می کنند . این ارگانیسم ها ممکن است به تعداد فراوان در روده انسان و حیوانات یافت شوند و تحت شرایط خاصی در بدن میزبان بیماریزا می گردند . صرف وجود کلستریدیوم ها در زخم یا سطح بدن ارزش ندارد و برای آنکه میکروب قادر به تکثیر و تولید توکسین باشد . باید شرایط خاصی در بافت فراهم گردد .

عفونت های کلستریدیال از نظر شدت و لوکالیزاسیون طیف وسیعی را تشکیل می دهند و از یک عفونت نسبتا خوش خیم زخم تا گانگرن گازی کشنده و از یک مسمومیت غذائی نسبتا خفیف تا آنتریت نکروتیک متفاوت هستند .

پیشگیری بیماری های کلستریدیال

کاربرد آنتی توکسین و داروهای ضد میکروبی در زمان بروز حادثه ، از پیدایش گانگرن گازی جلوگیری نمی کنند . دقت در انجام صحیح تکنیک جراحی فوق العاده مهم است . تمام نسوج مرده را باید برداشت و جریان خون را آزاد گذاشت . در مورد تورنیکه و گچ ها باید دقت کرد که فشار آنها سبب ایسکمی نشوند .ممکنست برخی گچ ها خود آغشته به کلستریدیوم باشد .

با طبخ غذاها  ، پرورش درست و قبل از مصرف می توان از مسمومیت غذایی کلستریدیائی جلوگیری کرد . برای نگهداری غذاهای طبخ شده باید از یخچال استفاده کرد یا آن را در دمای پیش از 60 درجه سانتیگراد قرار داد .

درمان بیماری های کلستریدیال

درمان بیماری های کلستریدیال باید سریع و قاطع باشد . تمام نسوج نکروزه را باید برداشت . اقدام جراحی سریع نه تنها به تشخیص کمک می کند بلکه با کاهش فشار نیام عضلانی و برداشتن عضلات نکروزه ممکنست از قطع اندام جلوگیری کند . اندام هایی را که امیدی به نجات آنها نیست معمولا باید قطع کرد .

به نظر عده ای از پزشکان می توان تا برطرف شدن علایم مسمومیت و مشخص شدن حد بین بافت مبتلا وسالم ، برداشتن نسوج مبتلا را به تعویق انداخت و بدین جهت از اتلاف نسوج جلوگیری کرده و گاهی نیاز به آمپوتاسیون نخواهد بود . درصورت موجود نبودن بیمارستان و امکانات مناسب در محل ، تاخیر در انتقال بیمار و جراحی عاقلانه نیست .
در مورد عفونت های رحمی نیز برخی از جراحان طرفدار هیسترکتومی هستند اما به نظر دیگران این عمل خطر را بر طرف نمی کند .

اقدامات عمومی شامل تجویز مایعات داخل وریدی ، تزریق خون وسایر اقداماتی هستند که جهت درمان همولیز ، شوک و کولاپس انجام می شوند . نارسائی کلیوی را مشابه یک نکروز توبولرجاد در اثر علل دیگر باید درمان کرد . برای جلوگیری از انتشار خونی و پخش بیشتر عفونت ، بایستی آنتی بیوتیک مصرف گردد . به گزارش آسان طب در اکثر عفونتهای کلستریدیائی درمان انتخابی پنی سیلین با دوز بالا یعنی 10 تا 20 میلیون واحد در روز از راه وریدی می باشد . در بیمارانی که به پنی سیلین حساسیت دارند می توان از کلرام فنیکل استفاده کرد .

درمان بیماری های کلستریدیال

میونکروز کلستریدیائی در بیمارانی که به عنوان پروفیلاکسی روزانه 2 تا 6 گرم سفالوتین دریافت کرده اند گزارش شده است اما Cefoxitin با دوزهای بالا بر روی کلستریدیوم پرفرنژانس و دیگر سوشها اثر درمانی رضایت بخش داشته است .

بر اساس بررسی های انجام شده ،مشخص گردید که بیش از ده درصد از کلستریدیومها به تتراسیکلین مقاوم هستند . اما در شرایط آزمایشگاه این باکتری ها عموما نسبت به کاربرنی سیلین ، کلیندامایسین و مترونیدازول حساس می باشند . آنتی توکسین پلی والان جهت خنثی کردن سموم آزاد بکار می رود ولی اثر آن به واسطه سرعت اتصال اگزوتوکسین به سلول ها محل تردید و تامل است و لذا در برخی مراکز درمانی مصرف آنرا متوقف ساخته اند .

هنگام کاربرد سرم باید احتیاطات معمول در مورد سرم های اسبی را در نظر داشت .

بعضی از پزشکان مصرف اکسیژن با فشار زیاد یعنی با فشار سه آتمسفر را به صورت یک روش درمانی فوق العاده موثر که استعمال آن باید مقدم بر جراحی و آنتی توکسین باشد توصیه می کنند اما چون امکان آن در همه جا فراهم نیست نباید جراحی را به تعویق انداخت . در صورت دخالت باسیلهای گرم منفی و استافیلوکک ، باید از آنتی بیوتیک موثر و انتخابی جهت درمان استفاده کرد .

انسیزیون ساده و درناژ کافی معمولا برای درمان سلولیت کلستریدیائی کفایت می کند . در درمان کولیت پسودومامبرانو اولین اقدام ، قطع فوری آنتی بیوتیک و انفوزیون مایعات جهت برقراری تعادل آب و الکترولیتهای خون است . وانکومایسین 500 میلی گرم هر 6 ساعت از راه دهان برای مدت 10 روز بر اساس تجربیات به عمل آمده مفید است . در چنین مواردی تولید توکسین در 5 تا 10 درصد مبتلایان ادامه یافته و در 20 درصد موارد بیماری بازگشت میکند ولی اغلب بیماران به دوره دوم درمانی پاسخ می دهند.

منبع :

asanteb.com

نظرات

*

code