کد :20807 04 آذر 1394 1,034 دسته : اخبار پزشکی , سلامت همیار آسان طب

تریاک از كپسولهاي حاوي بذر نارسيده گياه خشخاش بدست مي آيد . بدين ترتيب كه با برشهاي مكرر بر روي كپسول ، شيره اي به رنگ سفيد شيري تراوش مي شود كه با خشك شدن در معرض هوا به صورت ترياك خام در مي آيد.

تریاک

تریاک


تریاک از كپسولهاي حاوي بذر نارسيده گياه خشخاش بدست مي آيد . بدين ترتيب كه با برشهاي مكرر بر روي كپسول ، شيره اي به رنگ سفيد شيري تراوش مي شود كه با خشك شدن در معرض هوا به صورت ترياك خام در مي آيد.

منشا و ترکیبات تریاک

ماده حاصله تریاک ابتدا داراي رنگ قهوه اي مايل به قرمز است ولي به تدريج سخت شده و رنگ قهوه اي تير پيدا مي كند . شيره تریاک حاوي حدود 20 نوع آلكالوئيد(25% وزن ترياك ) همراه با اسيدهاي مكونيك ، لاكتيك ، و سولفوريك است .

آلكالوئيدهاي موجود در تریاک به گروه هاي شيميايي متمايز شامل مرفين (غلظت 10%)، كدئين (غلظت 5%) و تبائين (غلظت 2%)، پاپاورين (غلظت 1%) و نوسكاپين (غلظت 6%) تقسيم مي شوند در اين ميان تنها مرفين،كدئين، و پاپاورين تریاک داراي كاربرد باليني است .

تبائين تریاک يك ماده تشنج زاست كه موجب بروز اسپاسم هاي تتانيك شبيه به اسپاسم هاي ناشي از استريكنين اما با شدت كمتر مي گردد.

پاپاورين يك وازوديلاتور بوده كه اثر داراي اثر اسپاسموليتيك يا شل كنندگي بر ميوكارد و عضله صاف مي باشد و در كاربرد باليني جهت رفع اسپاسم شرياني تجويز مي شود .

به علت دشوار بودن سنتز آزمايشگاهي مرفين ، تریاک منبع اوليه و اصلي در تهيه آن است و آثار فارماكولوژيك تریاک ناشي از محتواي مرفيني آن مي باشد .

ساختار شيميايي اوپيوئيدها در تریاک

بسياري از مشتقات نيمه صناعي تریاک با تغييرات جزئي و نسبتا ساده در مرفين يا تبائين ساخته مي شوند از جمله اين مشتقات تریاک مي توان به كدئين و هروئين اشاره كرد كه به ترتيب از جايگزيني ريشه متيل بر گروه هيدروكسيل فنوليك و استيلاسيون مرفين در موقعيت هاي 3 و 6 بدست مي آيند. آپو مرفين تریاک كه يك آگونيست دوپامينرژيك و استفراغ آور قوي است و تركيبات نيمه صناعي همانند هيدرومرفون ، اكسي مرفون ، هيدرو كدون و اكسي كدون نيز با تغيرر در مولكول مرفين تهيه مي گردند .

تبائين اثر آنالژزيك اندكي داشته و از لحاظ ساختاري با مرفين تفاوت دارد .

اين ماده پيش ساز چندين تركيب 14- هيدروكسيله مهم نظير اكسي كدون و نالوكسان مي باشد .

علاوه بر مرفين ، كدئين ، و مشتقات نيمه صناعي آلكالوئيد هاي طبيعي تریاکاز ديگر گروههاي شيميايي با ساختار متمايز و نيز واجد آثار فارماكولوژيك شبيه مرفيني هستند . اگرچه نمايه هاي دو بعدي اين تركيبات در تریاک از لحاظ شيميايي متفاوت به نظر مي رسد ولي مدلهاي مولكولي آنها نشانگر برخي ويژگيهاي مشترك است بعضي از خواص مهم اوپيوئيدها تریاک شامل ميزان تمايل تركيبي با گونه هاي مختلف گيرنده هاي اوپيوئيدي فعاليت به عنوان آگونيست در برابر آنتاگونيست ، ميزان انحلال در چربي و مقاومت نسبت به تجزيه متابوليك با تغيير ساختار آنها دستخوش دگرگوني مي شود .

فارماكوديناميك مخدرها

فارماكوديناميك مخدرها

مكانيسم اثر مخدرها

مخدرها در بدن داراي چهار نوع گيرنده هستند شامل مو ، دلتا، كاپا ، و سيگما مي باشند . واكنش مخدرها با اين گيرنده ها شبيه به تاثير كليد بر روي قفل است و اثرات بي دردي آنها بوسطه تداخل تركيب آنا با گيرنده ها ايجاد مي گردد و رابطه مستقيم بين قدرت بي دردي و تمايل مخدرها براي اشغال گيرنده وجود دارد .

پس از تحريك گيرنده يك سري تغيير در فعاليت آنزيمها و عملكرد غشاي سلول ايجاد مي گردد كه نهايتا باعثت بي دردي مي شود .

اگونيست هاي اوپيوئيدي به واسطه اتصال به گيرنده هاي اختصاصي موجب ايجاد آنالژزي مي شوند . اين گيرنده ها در درجه نخست در مناطقي از مغز و نخاع كه در انتقال و تنظيم حس درگير هستند قرار دارند .

1- ماهيت گيرنده ها : گيرنده هاي اوپيوئيدي و ويژگي هاي اصال با آنها در موادمخدر با مطالعه تاثير تعداد زيادي از آنالوگهاي شيميايي بر گيرده ها در جايگاههاي نوزوني متفاوت مشخص شده اند . تركيبات اوپيوئيدي مختلف داراي ويژگي قابل ملاحظه اي در مورد سيستمهاي گيرنده اي متفاوت هستند . به احتمال زياد كل سيستم گيرنده اي بخشي از غشا سلول عصبي بوده و حاوي محلهاي اتصال براي بخشهاي عمده مولكول مرفين نظير اتم ازت و استخلافهاي آن ، گروههاي هيدرو كسيل حلقه مسطح بنزني و تشكيلات حجيم مي باشد .

نظريه استريك گيرنده هاي اوپيوئيدي متضمن اجزا متعددي است . در اين نظريه چنين تصور مي شود كه گيرنده هاي اوپيوئيدي داراي جايگاه هاي هسته اي و ثانويه هستند . جايگاه هاي هسته اي مسئول شروع اثر فارموكولوژيك دارو مي باشند و جايگاه هاي ثانويه در تعيين ميزان تمايل تركيبي دارو با گيرنده و نيز جهت گيري دارو روي گيرنده نقش دارند . تفاوت هاي موجود در ساختار سه بعدي اين دو جز ممكن است موجب بروز آثار متعدد در زمينه تداخل دارو و گيرنده شود . اكنون معلوم شده است كه سيستمهاي گيرنده اي اوپيوئيدها پيچيده بوده و در محلهاي پيش سيناپسي و پس سيناپسي قرار دارند و در يك نورون ممكن است بيش از يك نوع گيرنده موجود باشد .

2- انواع گيرنده ها : دسته اصلي گيرنده ها عبارتند از : گيرنده ها مو ، كاپا و دلتا به همراه گيرنده ها ي كمتر شناخته شده سيگما و اپسيلون.

چندين نوع گيرنده اپيوئيدي در نقاط مختلف سيستم عصبي و ساير بافت ا مشخص شده است . مخدر اي درون زا و برون زا با شدتها ي مختلف به اين محل ها متصل مي شوند و نحوه اتصال يك ماده به يك گيرنده خاص و غالب بودن آن باعث ايجاد يك كيفيت فارموكولوژيكي خاص مي شود .

گيرنده هاي كاپا عمدتا مسئول تاثيرات ضد درد در سطح نخاعي ، ميوز و خاصيت آرام بخشي آن هستند .

از ديدگاه تئوريك اين امكان وجود دارد كه هر دارويي با اصال به هر يك يا تمام گونه هاي مذكور اثر خود را اعمال نمايد . در واقع تركيبات اوپيوئيدي از لحاظ نحوه اثر گونه هاي مختلف گونه هاي مختلف گيرنده هاي اوپيوئيدي انواعي را در بر مي گيرد كه با عنوان آگونيست كامل ، اگونيست نسبي ، آگونيست – آنتاگونيست و آنتاگونيست شناخته مي شوند .

اوپيوئيدهاي آگونيست كامل كه آگونيست هايي با كارايي زياد يا قوي نيز ناميده مي شود به واسطه اتصال به گيرنده هاي اوپيوئيدي موجب روز اثار مرتبط مي گردد. به گزارش آسان طب اگونيست هاي نسبي مانند آگونيست هاي نسبي ديگر داروهايي مي تواندد آثار آگونيستي در حد كمتري را ايجاد كند . تریاک از انواع مواد مخدر است .

انتاگونيست مختلط قادر است در يك گيرنده آثار آگونيستي ايجاد كند و در حالي كه در گيرنده ديگر به عنوان آنتاگونيست عمل كند . يك آنتاگونيست به گيرنده متصل مي شود بي انكه آثار ناشي از اتصال آگونيست را ايجاد كند . ولي در برابر آگونيست ها آثار آنتاگونيستي قابل توجهي از خود نشان دهد .

منبع :

asanteb.com

نظرات

*

code