درمان سکته مغزی با فیزیوتراپی

در مورد درمان سکته مغزی باید بدانید که هر چه زودتر کمک پزشکی دریافت کنید احتمال بهبودیتان پس از یک سکته مغزی بیشتر می‌شود. معمولاً تنها پس از چند روز در بیماران نشانه‌هایی از بهبودی دیده می‌شود، اما اغلب نیاز خواهد بود که صبور باشید چون ممکن است توانایی‌ هایتان به آهستگی برگردند. همچنین مهم است که روحیه‌تان را حفظ کنید و تمریناتی که به شما داده شده است را ادامه بدهید، حتی اگر پیشرفتتان کند باشد. اگر تمرینات ورزشی برایتان خیلی ساده شد از فیزیوتراپتان بخواهید که به شما تمرینات مشکل‌تری بدهد.بیمار باید پس از دریافت درمان‌های اولیه هر چه زودتر انجام یک برنامه درمانی توانبخشی را تحت نظر یک فیزیوتراپ آغاز کند. معمولاً در صورتی که بیمار از نظر وضعیت بالینی ثبات داشته باشد، پزشک ظرف 48 ساعت پس از بروز سکته مغزی او را به یک فیزیوتراپ ارجاع می‌دهد. بعضی افراد ظرف چند روز از اثرات سکته مغزی بهبود می‌یابند، اما برای اکثر افراد بهبودی به تدریج و در طول دوره توانبخشی حاصل می‌شود. بخش اعظم بازیابی توانایی‌های عملی در سه ماه اول پس از بروز سکته مغزی رخ می‌دهد. اکثر افراد، با بهره‌گیری از راهنمایی‌های ارائه شده، می‌توانند تا دست کم یک سال پس از بروز سکته به بهبود توانایی‌های خود در زمینه انجام کارهایی که نیازمند توانایی‌های عملی هستند و همچنین ظرفیت هوازی  (ایروبیک) خود ادامه دهند.پس از آن سرعت پروسه بهبودی کاهش می‌یابد، اما معمولاً برای دوره‌ای طولانی همچنان ادامه پیدا کند. عموماً پس از مرخص شدن از بیمارستان نیز برنامه توانبخشی از طریق برگزاری جلسات فیزیوتراپی در خانه یا در یک کلینیک فیزیوتراپی سرپایی  ادامه می‌یابد. فیزیوتراپ‌ها دقیقاً برای ارزیابی مشکلات حرکتی و/یا از دست دادن توانایی‌های حسی که می‌تواند در نتیجه یک سکته مغزی رخ دهد آموزش می‌بینند. فیزیوتراپ از طریق بازآموزی حرکتی، برای آموزش مجدد قابلیت‌های حرکتی و فعالیت‌های عملکردی مانند بلند شدن از حالت نشسته، راه رفتن و استفاده از دست درگیرِ عوارض سکته تلاش می‌کند. فیزیوتراپ‌ها، مشخصاً، بر روی موارد زیر تمرکز می‌کنند:

•    تمرینات تقویتی و حرکتی برای دست و پای درگیر؛
•    نرمال‌سازی کشیدگی در گروه عضلات درگیر؛
•    ثبات و تقویت بالا تنه؛
•    بازآموزی تعادل جهت بهبود ثبات و هماهنگی حرکات؛
•    بهبود توانایی تحمل و استقامت در طول تمرینات ورزشی؛
•    فعالیت‌های عملکردی برای افزایش استقلال بیمار و میزان مشارکت او در فعالیت‌های روزانه؛
•    بازآموزی حسی برای کمک به جبران کاهش یا تغییرات به وجود آمده در حواس