کد :25419 05 بهمن 1394 53 دسته : خانواده , روانشناسی , سلامت همیار آسان طب

بعضي از کودکان درخودمانده ، در نشان دادن احساسات شخصي خود نسبت به والدينشان ضعف داشته و به نظر مي رسد والدين خود را به ديگران ترجيح نمي دهند .کودکان درخودمانده همان گونه كه مشاهده گرديده در روابط دوستانه با بچه هاي ديگر به شدت كمبود دارند. از جمله مشكلات ديگر اين كودكان عبارت است از مهارتهاي ضعيف يا فقدان مهارتهاي كلامي .

کودکان درخودمانده

کودکان درخودمانده

در کودکان درخودمانده هنگامي كه نوزاد يا كودك نوپايي نمي تواند به بغل كردن ، تماس چشمي ، پاسخ به محبت و لمس كردن پاسخ دهد ، والدين بايد به طور جدي نگران گردند . اين فقدان ممكن است همراه با مسائل زير باشد :

الف . ناتواني در برقراري ارتباط و ب . نقص شديد در روابط بين فردي و شكست در موقعيت هاي اجتماعي

بعضي از کودکان درخودمانده ، در نشان دادن احساسات شخصي خود نسبت به والدينشان ضعف داشته و به نظر مي رسد والدين خود را به ديگران ترجيح نمي دهند . کودکان درخودمانده همان گونه كه مشاهده گرديده در روابط دوستانه با بچه هاي ديگر به شدت كمبود دارند . از جمله مشكلات ديگر اين كودكان عبارت است از :

– مهارتهاي ضعيف يا فقدان مهارتهاي كلامي

– عدم به كارگيري حالات چهره اي ، ايماء و اشاره و ژست در ارتباطات كلامي

علایم کودکان درخودمانده

هنگامي كه علائم کودکان درخودمانده در كودكي ديده شود ، يكي از تشخيص هاي احتمالي اوتيسم يا در خود فررفتگي است . ارتباط اين كودكان با اشياء نيز غير طبيعي است . آنها معمولا پاسخ هاي افراطي به حضور و وجود اشياء مي دهند . در عين حال ممكن است پاسخ هاي اجتنابي داده و علائم اشتغال ذهني و نشخوارهاي ذهني را نشان دهند . حتي ممكن است بچه هاي در خود فرو رفته در هنگام خواب از اين سو به آن سوي اتاق حركت كرده و در عين حال جيغ بكشند . اشياء ساده براي آنها حالت هاي جذابي ايجاد كرده به نحوي كه به بعضي از اشياء مثل كاغذ ، نخ ، كش و آجردلبستگي شديد پيدا مي كنند .

ديگر اشكال در خود فرورفتگي ، بروز رفتار هاي كليشه اي يا قالبي است . يعني داشتن حركات موزون و حركت دادن بدن مانند تكان دادن دست ها .

کودکان درخودمانده ، علائم بيش از فعالي را هم نشان مي دهند ، ممكن است مجذوب پيامهاي ازرگاني تلويزيون شده و آنها را مدام تكرار كنند .

والديني كه گمان مي كنند بچه هاي انها داراي علائم کودکان درخودمانده هستند ، بايد از پزشك ، روانپزشك يا روان شناس كودك درخواست كنند كه بررسي هاي حرفه اي را انجام دهند . به گزارش اسان طب اين كار در مراحل اوليه كمك مي كند تا اوتيسم سريع تر تشخيص داده شده و ميزان شدت آن تعيين گردد . با تعيين شدت مشكل امكان تدوين طرح هاي آموزشي ميسر مي گردد .

اوتيسم به عنوان يك اختلال ناتوان كننده ممكن است مشكلات جدي و مادام العمري ايجاد كند . با وجود اين ، با تشخيص پيش هنگام ، مي توان به اين بچه ها كمك كرد تا در بعضي از جنبه هاي زندگيشان ، رفتار مستقلانه را ياد گرفته و از مهارتهاي مختلفي بهره مند گردند تا احساس خوبي از خويشتن به دست آورند .

در خصوص كار با اين كودكان مهمترين عملكرد در روان شناسان اين است كه استرس ناشي از وجود چنيني كودكي را در خانواده كاهش داده و جو حمايت كننده اي براي كمك به اين كودكان به وجود آورند

همچنين به خواهر وبرادرهاي آنان نيز آموخت كه وجود آنها ( بيماران اوتيستيك) موجب خفت و ننگ براي خانواده آنها نداشته و روابط اجتماعي خود را محدود ننمايند .

در نهايت بايد به خانواده كمك كرد تا مشكلات عاطفي والد / فرزندي درون خانواده را به حداقل رساند و امكان پرورش و يادگيري كودك را فراهم نمايند .

نظرات

*

code